با روند رو به رشد سالمندی جمعیت و افزایش بیماران مبتلا به بیماریهای مزمن، میزان فشار بر سیستم سلامت و محدودیت منابع پزشکی روزبهروز بیشتر میشود. در این میان، یکی از مهمترین چالشهای نظام سلامت پاسخگویی به نیازهای بلندمدت بیماران مزمن از جمله بیماران مبتلا به زخمهای مزمن است. زخم مزمن به جراحتهایی اطلاق میشود که بیش از ۶ هفته بهبود نیافته و میتواند ناشی از عوامل مختلفی همچون دیابت، فشار خون پایین، مشکلات وریدی یا ضربه باشد. درمان این زخمها غالباً طولانی، پرهزینه و همراه با تحمیل فشارهای روانی و اقتصادی بر بیماران و خانوادههاست.
زخمهای مزمن یکی از مهمترین چالشهای پزشکی امروز به شمار میروند که با عدم ترمیم مؤثر و طولانیمدت همراهاند و طیف وسیعی از بیماران، به ویژه مبتلایان به دیابت، سالمندان و افرادی با بیماریهای عروقی را تحت تأثیر قرار میدهند. این زخمها، مانند زخمهای پای دیابتی، زخمهای فشاری و زخمهای وریدی، اغلب به دلایل پیچیدهای همچون التهاب پایدار، اختلال در ارتباط بین سلولی، کاهش بازسازی بافت و نقص در رگزایی، بهبود نمییابند و به مراحل مزمن وارد میشوند.
زخمهای پوستی و عفونتهایی که در بستر آنها رخ میدهد، یکی از چالشهای اساسی حوزه درمان و مراقبتهای بالینی و بهویژه مراقبت زخم بهشمار میروند. بسیاری از مردم این تصور را دارند که هر نشانه التهابی در پوست یا زخم، علامت وجود عفونت باکتریایی و نیازمند مصرف آنتیبیوتیک سیستمیک است. این تصور غلط سبب تجویز بیرویه آنتیبیوتیکها و بروز مقاومتهای آنتیبیوتیکی گسترده شده است. مقاله حاضر با رویکردی نظاممند و مبتنی بر مرور ادبیات علمی، تلاش دارد با معرفی تفاوتهای ماهوی میان عفونتهای حاد و مزمن زخم، نحوه مواجهه اصولی با هر یک از این شرایط را تبیین کند.
